Σταυρωμένη ελευθερία ζητώ

 Προχωρώ ελεύθερα και έχω τη δύναμη,
το φόβο της αγωνίας μου να διακρατώ,
την έξαψη του πάθους ευεργετώ.
Σπερματικός ο λόγος και μαρτυρεί
 θυσία ελεύθερη ειν' η ζωή!
 Μαχαίρια δίστομα, ελεύθερα χτυπούν,
 πληγές ανοίγουν και με ξυπνούν.
Σπαθιά αμύνης , σπασμωδικά
με κατακλύζουν, και με χτυπούν,
με διαμελίζουν, με διαιρούν!
Θυσιάζομαι εδώ, το φόβο νικώ,
χαμένος στην αγάπη, ελευθερία ζητώ!
 Σταυρωμένα αισθήματα διψασμένα ζητούν
στις ρωγμές της αγάπης να κρατηθούν!
Ελεήμων καρδιά μου μη με μισείς,
 στις πληγές των καρφιών μου θα αναστηθείς!

Πανσέληνος

 Και ενώ το σκοτάδι διαδεχόταν το φώς της ημέρας,
 προσμένοντας εσένα, χρυσόλευκο διαμάντι τ' ουρανού,
 χιλιάδες μάτια ατένιζαν στο βαθυπέλαγο ορίζοντα
 να δουν να ξεπροβάλεις ολόγεμο φεγγάρι
 να απλώσουν λευκό πανί τα όνειρά τους.
 Γιατί - τι πιο όμορφο σ' αυτόν τον πονεμένο κόσμο;
 Μόνο η λάμψη της πανσελήνου που ζωντανεύει τα όνειρα
 και ρίχνει στη λήθη αυτό που μαυρίζει τις ψυχές
 των ερωτευμένων!
 Χίλια κομμάτια και η δική μου καρδία!
Ακούγοντας τον παφλασμό των κυμάτων,
ως βουβός προσκυνητής σε καρτερούσα
να ξεπροβάλεις ως νούφαρο στα ιριδίζοντα νερά του πελάγους,
 να σε σφίξω στην αγκαλιά των σκέψεών μου
και να γεμίσει άρωμα η πονεμένη μου ψυχή!
Τι κι αν τριγυρισμένος από πλήθος ονειροπόλων υπάρξεων,
 πέθαινα μόνος στη μοναξιά της αγάπης μου!
 Μα σαν ξεπρόβαλες, μαγεύτηκες από τα χιλιάδες μάτια
 που σε καρτερούσαν.
Η λάμψη σου, ως πύρινη ρομφαία εμποτισμένη
με το γλυκόπικρο χυμό της αγάπης σου, με αποκοίμισε…
 Κι ήρθες στα όνειρά μου, χρυσόλευκο διαμάντι τ' ουρανού,
 και ατενίζοντας στο βαθυπέλαγο ορίζοντα των σκέψεών μου
 αναρωτιόσουν αν σ' αγαπώ…!
Όταν σου είπα πως «σ' όλη μου τη ζωή εσένα θ' αγαπώ.
 Κι αν με μισήσεις…, πάλι θα σε λατρεύω…»,
τα μάτια μου βουρκώσανε.
Κι άνθισες λουλούδι εύμορφο στα όνειρά μου
πριν το γλυκοχάραμα
 διότι τα δάκρυά μου πότισαν τον μαραμένο σου βλαστό
 και γέμισε η σκέψη μου άρωμα!
 Κι έχω στην ανάσα μου το δικό σου άρωμα!
 Μ' αυτό το άρωμα μαλάκωσα την πονεμένη μου ψυχή!
Ξύπνησα.
 Εσύ έλειπες…
Αλλά μου άφησες στη σκέψη μου τον πόνο της αγάπης
και τη λάμψη του προσώπου σου!
Τα έκανα χρώματα και με αυτά ζωγράφισα
 πάνω στην ψυχή σου
μια λέξη…

Εσύ, ο άγγελός μου!

 Πρώτη φορά νοιώθω τόσο χαρούμενος,
 τόσο ευλογημένος!
 Πάγωσαν οι σκέψεις μου και οι λέξεις
δεν έχουν πια κανένα νόημα.
Ισάξιος τόμος ουράνιας ποίησης η ματιά σου,
 κι εγώ, μυημένος ταξιδευτής, στα καυτά σου χείλη
 καίγομαι, χωρίς να τα αγγίξω!
Χαμένος στην λάμψη της ματιάς σου, προσδοκώ
 να σβήσω σαν όνειρο στη δική σου σκέψη.
Κι αν αναγεννηθώ,
θα αποθηκεύσω τη μορφή σου στην ψυχή μου,
 να με συντροφεύει στα μοναχικά μονοπάτια της αγάπης μου.
 Όταν πεθάνω, θα ήθελα να με αγκαλιάσει
 ένας άγγελος με τη δική σου μορφή
και να με οδηγήσει στον παράδεισο.
 Κι αν δεν υπάρχει,
θα είσαι εσύ ο παράδεισός μου!
 Ο άγγελός μου!

Ταξίδι, μέσα απ' τα μάτια σου!

 Στο μεγαλοπρεπή απόσκιο
 της φανταχτερής ομορφιάς σου
 -αναζητώντας το όνειρο-
 στη μαγεμένη σου σιωπή
ταξίδεψα, για να σε συναντήσω.
 Σε είδα ως οπτασία σε μεταξένια χρώματα
 απρόσιτης ανατολής!
Βουβό ερείπιο η ματιά μου,
 χαμένη στο βάθος της ομορφιάς σου,
 γονάτισε, για να σε προσκυνήσει,
 και η καρδιά μου σκίρτησε.
 Καθοδήγησε τα βήματά μου
μην τυχόν και τσακιστώ
στης μοναδικής κομψότητας την αγκαλιά σου
και ως εξουσιαστής να αναρριχηθώ
 - ως ανοιξιάτικο αγριολούλουδο-
εκεί που η ματιά σου ξεκινά
κι ας ταξιδεύω μες τα δικά σου μάτια!

Μ' ένα σου βλέμμα

 Μ' ένα σου βλέμμα έπαψα να υπάρχω
 ακραία αντίθεση ζωής και θανάτου!
 Το κοίταγμά σου με ξαναγέννησε
και αναδύθηκαν στην ύπαρξή μου
 οι αναμμένες φωτιές των ματιών σου
 που με οδήγησαν στην αιωνιότητα…
 Επικίνδυνη στιγμή!
Χώρεσε η αιωνιότητα στην ύπαρξή μου
 και το βλέμμα σου, ως άγιος μαργαρίτης
αναστάσιμης μυσταγωγίας, με μετάλαβε!
Ασύλληπτη κοινωνία!
Αν λείψει το βλέμμα σου,
 τα πάντα δεν θα έχουν τίποτε.
Δεν θέλω πολλά…
Μόνο ένα σου βλέμμα!

Τα πάντα, εσύ

 Κάθε φορά που σε κοιτώ,
 φαντάζει πρωτοαντίκριστο εικόνισμα
στα μάτια μου η μορφή σου!
Κέρωσαν τα συναισθήματά μου
στη μεγεθυντική τους μορφή
 κι η διψασμένη μου ματιά
επίμονα σε φωτογραφίζει.
 Αν ποτέ χάσω το φως μου
και τα πάντα γύρω μου σκοτεινιάσου,
θα χάσω κι εσένα;
Όχι, δε με τρομάζει η νύχτα.
 Το σκοτάδι ενώνει, αυτό που το βλέμμα διαιρεί!
Κι εσύ, θα υπάρχεις στη δική μου προοπτική.
 Στο αδιαίρετο σκοτάδι θα φωτίζεις τη δική μου ψυχή!
 Κώδικας αγάπης! Φως! Στοργή!
Τα πάντα, εσύ!

Έκπτωτοι άγγελοι!

 Το αφοσιωμένο βλέμμα των ματιών σου
 μαγνήτισε τον παράδεισο
 και άγγελος Κυρίου ξεπρόβαλε στη γη!
Στην υποτελική προσκύνηση της φύσης
 o άγγελος θέλησε να πάρει τη δική σου μορφή!
 Στους ερωτικούς λαμπτήρες των ματιών σου
αντικατοπτρίστηκε η δική του ψυχή
 και ως έκπτωτος παρέμεινε κοντά σου στη γη!
 Μακριά από τη λάμψη του παραδείσου
 έκπτωτος άγγελος ,όχι του Κυρίου,
 αλλά του σκότους και του κρύου,
περιπλανιέται πληγωμένος,
αναζητώντας να πάρει μια ανθρώπινη μορφή.
 Θέλησε τη δική σου - ως αξία αιώνια στη γη!
Δεν μπόρεσα να καταλάβω πραγματικά τι είσαι,
 έκπτωτος άγγελος ή λησμονημένος διάβολος;
Μου φτάνει που η μορφή σου είναι αγγελική!
Είσαι ο δικός μου άγγελος!