Συνολικές προβολές σελίδας

Πέμπτη 2 Νοεμβρίου 2017

Τούτο το βλέμμα

 Τούτο το βλέμμα

 Θωρώ στην ματιά σου μια καθαρότητα
 ένα κελάρυσμα απ’ το νερό του χειμάρρου!
Κι είναι το βλέμμα σου
 ευλογημένο μυστήριο
 στον καύσωνα της ερήμου
 π’ ανθίζουν οι αναζητήσεις.
Στα αγνά σου τα μάτια
ευωδιάζει η θεωρία των ουρανών.

 Τούτο το βλέμμα -βαθυπέλαγο κύμα-,
πιότερο κι απ’ τον αγιασμένο έρωτα
κρατά μια λάμψη δεσποτική,
απόκληρη,
ίσκιος οπλισμένης υπομονής!
Στο κρυφό του το δάκρυ
 στη δική του φυγή
σηματοδοτεί τον ορίζοντα της νοσταλγίας!
 Έντονα βλέμματα

 Στον έρωτα της αθανασίας
 συνέλκονται μυστικά
τούτα τα βλέμματα.

 Στην διεισδυτική παρόρμηση δημιουργούν
 ερωτήσεις χωρίς απαντήσεις,
 διοχετεύουν αισθήσεις διά τον πόθο του είναι.
 Στην έναρξη της ζωής διερευνούν σιωπηλά
έναν ορίζοντα απόσταση,
για το λειτουργικό νόημα του θανάτου,
για την επιθυμία της αθανασίας…

Υπάρχουν και κάτι βλέμματα
 τόσο έντονα, που ισορροπούν
χωρίς ορίζοντες
και χορτασμένα από ακινησία
θαρρείς σε αγκαλιάζει η αιωνιότητα.

Πέμπτη 9 Μαρτίου 2017

Γυναίκα

 Στα ωκεάνια κτυπήματα του σκάφους της ζωής σου
 εκεί που οι αντοχές δεν έχουν αναπαλμό,
 στην εφησυχασμένη ψυχή σου
 κρύβεις τη σιωπή σου αμόλυντη γυναίκα.
 Κάθε φορά που διαμοιράζει αθέλητα την αγάπη σου
με υποτακτική παράκληση,
αδελφωμένα σε αγγίζει ο πόνος…
Γυναίκα
Ω, ηρωίδα με παλμό και με βαριά ευθύνη
 ανεύθυνοι «συνάνθρωποι» δουλεία σε χρεώνουν.
 Υφαίνεις φωλιές ανέλπιδες στη βία του θανάτου,
αιμορραγεί σαν λάβαρο η ακριβή αγκαλιά σου
 και μας ματώνεις….
Στις ραγισμένες σιωπές του φόβου
αυτή τη μέρα τη γιορτινή
εμπλουτίζει αγάπη το έδαφος της ανθρωπότητας
 και θρηνεί ο Θεός μαζί σου,
για την αγάπη που ’δωσες σε ξένο αποδέκτη.
Γυναίκα, μάνα μοναδική,
αυτή τη μέρα της μοναξιάς που τα παιδιά
 εγνώρισαν τη γύμνια της αγκαλιάς σου
και σαν προσευχή γάλα στα χείλη τους έσταξες
 απ’ το αγνό κορμί σου,
 φτερά λευκά της καλοσύνης σε έντυσε ο Θεός,
διάχυτη σαν άνεμος,
σαν εκκλησιά σε λειτουργιά
να ισορροπείς αγάπη.

Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 2017

Ανατέλλων αγάπη

 Τόσα και τόσα άστρα μέτρησα σε ανατολές
 που διαπέρασαν την επιφανειακή
 λάμψη της προσδοκίας μου,
 και εντούτοις, πολέμησα ενάντια
 στα ξεθωριασμένα μου «θέλω»,
μη γνωρίζοντας από κόλαση και παράδεισο,
 μέχρι που γνώρισα το βλέμμα της προσδοκίας μου.
Απέραντη αγάπη !
 Μόχθησα για δαύτη και ο ερχομό σου
 έγινε φάρος στη νύχτα των αιώνων μου!
 Τούτες τις μέρες γεμίζει το είναι μου
και το «υποφέρειν» μια εμπειρία
στην ρημαγμένη μου ψυχή.
Απέραντη αγάπη μέσα στην λάμψη σου
 που το άγγιγμά σου γίνεται πύλη
 στου παραδείσου τον ουρανό!  

Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2016

Στα καλντερίμια τ’ ουρανού

Εκεί, στα καλντερίμια τ’ ουρανού
 που ο θαυμασμός γεφυρώνει τις ταραγμένες ψυχές,
 εκεί, που η αστροφεγγιά μυρώνει
 την μοναξιά της αγάπης της,
δραπετεύουν τα όνειρα να αράξουν
 στο βάλτο των παθών.
 Καμιά διαφυγή!

 Ταξιδευτής στα καλντερίμια τ’ ουρανού
 εκεί που σκοντάφτουνε τ’ αστέρια,
 υφαίνω την ελπίδα μου
για να βρεθώ -χωρίς πνοή-
 στα αρμυρισμένα κύματα,
στου φεγγαριού τα χέρια.

Ταξιδευτές στα καλντερίμια τ’ ουρανού,
ενίοτε, αισθάνομαι πειρατής
που ακονίζει το σπαθί του να μαγνητίσει
 τις διαμαντοστολισμένες αστραπές του δειλινού!
 Σφραγισμένα τα μάτια,
 πλημμυρίζουν διλήμματα
και ένοχα βυζαίνουν την πνευματική
κληρονομιά της ανθρωπότητας!
Άρτιο δώρο

Θέριεψε απόψε ο ουρανός,
 αραξοβόλισε στη στράτα του ολόγεμο φεγγάρι.
Αμφίδρομα τα σύννεφα το προσκυνούν
 και το ιππεύουν δώρο να μου το στείλουν,
 -σαν κάτι απόψε να γιορτάζω-.
 Σαν οπτασία, σαν αστραπή,
σαν αλειτούργητη ευχή που ταξιδεύει λυτρωτικά
ν’ αναπαυτεί στ’ άρμενα των αιώνων.
Απλώνω τα χέρια μου και τ΄ ακουμπώ
 ουράνια οπτασία,
 δώρο γλυκό σαν προσευχή,
που γεφυρώνει τους χτύπους της καρδιάς μου
 κι απόψε γεμίζει την άδεια μου ζωή!
Στέκω γυμνός στο κάλεσμα,
στο μάγεμα τ’ απείρου
κι είν’ οι ευχές σας πινελιές
 στον πίνακα του κόσμου.
Άρτιο δώρο -γοητευτικής αθωότητας-
 που ακουμπά εσάς που αγαπάω!

Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου 2016

Εξομολόγηση

 Υπάρχουν στιγμές που η ψυχή μας πονά
κι είναι οι ενοχές κύμα αλμυρό.
Αόρατοι θεατές του εαυτού μας
ψηλαφούμε την τύχη παιδαριωδώς
και στην αναγέννηση υπολογίζουμε αξίες.
Μοιάζει η καρδιά μας γη που διψά
και θλίβεται, γεννιέται, πεθαίνει
απέναντι στο αόρατο βρίσκεται μεθυσμένη.
 Μοιάζουμε βάρβαρα φαντάσματα
 στην αστείρευτη πραγματικότητα του χρόνου.
 Εξομολόγηση, δικαίωση των ενοχών!
 Πρόφαση για σπαραγμό ζητούμε συγχώρεση,
 καθάριο φως μας προσπερνά και χάνεται
 σκιώδεις εικόνες ηθικής στα βλέμμα των άλλων.
Διεφθαρμένοι σε μια αέναη ροή ηθικής παρακμής
 εκδικούμαστε των κενών μας το εφικτό.
Στην άρνησή μας να ταπεινωθούμε, ναυαγούμε.
Παντοδύναμε, ελέησόν μας!