Το γλυκό μου κοριτσάκι

 Εξαρτημένος ψυχικά έσκυψα να χαϊδέψω
την ωραιότητα της ψυχής σου
 και η καρδιά μου – άγγελος της αγάπης – φτερούγησε
 στον διαφανή και αόρατο κόσμο της ύπαρξής σου!
 «Μπορείς να με ακούσεις;», σου ψιθύρισα
και σιωπούσα μαζί σου!
 Έκλαιγες…
 Στα πρώτα σκιρτήματα της ζωής σου
 αγάπησα τον απέραντο κόσμο που απλωνόταν μπροστά σου
και η ψυχή μου ζούσε την αναβλύζουσα αθωότητά σου!
Έλαμπες…
 Δραπέτης τ' ονείρου ταξίδεψα στο αύριο,
να δω ν' αλλάζει η μορφή σου, ν' ακούσω τη φωνή σου
και μετουσιώθηκα στο απαλό άγγιγμα της αγκαλιά σου!
 Δε νοσταλγώ το χτες,
 υπάρχεις στην κολακευτική ολοκλήρωση του τώρα
 και στο ασφυκτικό πλέγμα της απέραντης λατρείας μου…
 Σ' αγαπώ!

Λυπημένες χαρές

 Είναι κάποιες νύχτες ανερμήνευτες,
 θάβοντας μέσα τους καθετί σκοτεινό,
βαφτίζονται προάγγελοι,
αναδύονται και διαδέχονται χαρές
...«ημέρες γιορτινές»…
 Κι εσύ, αναγκαστικά μέτοχος
 σε μια χαρμολύπη που σου επιβάλουν να τη γευτείς.
 Όχι! Αιρετικός στα «θέλω μου», αρνούμαι…
 Θα ταξιδέψω στις δικές μου θάλασσες.
 Εκεί που η γαλήνια χαρά αγκαλιάζει την προοπτική
 και αναζωογονείται η αγάπη στην κένωση του χρόνου.
 Εκεί που η απρόσιτη πραγματικότητα δεν επιβάλλεται
 αλλά ως χαρά αναδύεται αβίαστα
 και σαν παράκληση φτάνει γονατιστή,
για να φωτίσει τα δικά σου «θέλω»,
 τις δικές σου χαρές…!
Χάνομαι σε θάλασσες βαθιές…
Στις δικές μου χαρές!
 Σ' ένα ταξίδι που μου ανήκει….

Υπήρξες μάνα

 Αφιερωμένο στις μάνες του κόσμου.
Στην μάνα μου, που είναι ο κόσμος!

 Αναρωτήθηκα,
γιατί στων νιάτων μου των χρόνων
 δεν σε φαντάστηκα ποτέ γυναίκα;
Όπως και τώρα, έτσι και στο χαμένο παρελθόν,
για μένα, πάντα υπήρξες μάνα!
 Χαράμισες τα χρόνια σου πίκρες να ανταμώνεις…
 και ήσουνα πάντα εκεί, εκεί…
 και σε θυμόμουνα,
όταν συχνά με σκέπαζαν πίκρες και στεναχώριες.
Μα ’συ, τον πόνο έκανες χαρά
 με την πολλή σου αγάπη!

 Ήσουν παρόν κι ας έλειπες,
για όλους, πάντα μια σκέψη είχες.
 Κι όμως, τα χρόνια μας κύλισαν,
 ντυθήκαμε την φθορά τους,
πάντα για σένα μένω παιδί
που θες να προστατεύσεις,
μα στην δική μου τη ματιά
πάντα υπάρχεις μάνα!

 Το νεαρόν πίσω μου στάθηκε,
 εκφύλισα τη νιότη
 σ’ ακολουθώ και θρέφομαι
απ’ τα διδάγματά σου.

Έχεις αξία ιερή, αξία Ιεράρχη!
 Έχεις για μήτρα την ψυχή,
για άμφια την αγάπη!
Δεν σου αρμόζουν λόγια ποιητικά, το τίποτα αγγίζουν.
 Πέρα απ’ τα λόγια τα φθηνά, που σε εγκωμιάζουν,
κρατώ μια αγάπη στην καρδιά, για μένα…
υπάρχεις μάνα!

Βυθισμένες αξίες

 Αγρυπνώ και προσεύχομαι.
 Τα δειλινά υψώνομαι
πάνω απ’ τις εξεγερμένες μου δυνάμεις.
 Στον ίσκιο τους βλέπω κάτι από μένα…
 Βυθισμένες αξίες οι εξουσίες!
 Βυθισμένη άβυσσος τα περασμένα!
 Που να με βρω, που να με ψάξω;
 Στους στίχους μου φωνάζω τα αφανέρωτα,
 μια συνεχής κραυγή οι λόγοι μου
 με φωτοστεφανώνουν!
 Βυθισμένος στο τίποτα
 στα μυστικά μου υπάρχω.
 Θα επιμείνω στην προσευχή μου
 ώσπου οι σκέψεις να σταματήσουν.
 Για μια αλήθεια κραυγάζω,
μα αυτή έξω απ’ Εσένα
 πουθενά δεν υπάρχει!

Απουσία

Κι αν σας ρωτήσουν

γιατί είμαι δακρυσμένος,

ομολογείστε άφοβα

και πέστε τους

πως αγάπησα κάτι απ’ τον κόσμο…

Κάτι…

που την απουσία του

σκεπάζουν μ’ αγάπη

χλωμές αναμνήσεις!

Ωρομέδια διαδρομή

Ακίνητος στην Ωρομέδια πορεία των λόγων μου
 και λίγο πριν τα λόγια μου τ’ αγγίξει ο άνεμος,
 έγδυσα την ψυχή μου!
 Νεκρωμένος του σκότους και με την ψυχή μου
 να περιλούζεται με Ωρομέδια λάμψη,
 σκύβω και φιλώ τον ήλιο των τεσσάρων ωρών .
Κάθε ώρα και μια προκαθορισμένη εποχή.
 Κάθε εποχή και μια αυτόφωτη λάμψη!
 Συνεπαρμένος και πλήρης ενθουσιασμού
πορεύομαι στη λάμψη των λόγων μου
 που υμνούν την ανθρωπότητα .

Ωρομέδια η πορεία μου, μα ταξιδεύω …
Ταξιδεύω σε μια συμβατική διαδρομή,
 ανυπόμονης και απύθμενης δίψας,
 πως κάποια στιγμή η ψυχή μου
 θα αγγίξει την ανθρωπότητα!
 Αφετηριακοί και θεμελιώδεις οι λόγοι μου,
 για μια αναγκαιότητα αναρωτιέμαι:
 Τι είναι το είναι και τι το υπάρχων;
 Υπαρκτική απαίτηση επιβίωσης,
 μυστική συνάντηση της γυμνωμένης μου ψυχής
 στον έρωτα της Ωρομέδιας διαδρομής!

Πάλλευκο

Τι παράλογη επιμονή
 αυτοί οι κάτασπροι κρίνοι
 με το πάλλευκο φως τους
 να μου κρατούν συντροφιά
αυτή τη νύχτα!
 Στον άφωνο κόσμο του λευκού
 ανθεκτικά κοιτάζω τη λάμψη,
 ευαίσθητη αναπνοή
 και η μεταμόρφωση ορατή,
 καταλαγιάζω στη ζωή!
 Το βράδυ περνά, αλλάζω,
σπαταλώ την αγάπη μου
 στο πάλλευκο φως χαρίζω,
ό,τι αγάπη μου ’μεινε,
το χρόνο να νικήσει!
 Θελκτικά το βλέμμα μου
σταμάτησε στους κρίνους.
 Ακόμη κι αυτή τη νύχτα
θα ξαγρυπνήσω στο πλευρό τους.
 Κι αν ακουμπήσω το λευκό,
θα φτερουγίσω μες τον δικό σου
 πάλλευκο ουρανό!