Σπασμένες σκέψεις…

 Κάποτε ρώτησα ένα καράβι αν υπάρχει ζωή
 και κείνο μου απάντησε : «αν πιστεύεις ότι υπάρχει Θεός,
τότε θα καταλάβεις γιατί σε κρατά στα ζωντανά Tου χέρια»!

 Απόψε, εν ώρα απόλυτης σιωπής, τα μάτια μου,
 χωρίς να το καταλάβω,
μέσα από το θολωμένο τζάμι κοιτούσαν ανυπόμονα
 το γέρικο καράβι…
Επιβεβαίωση της ύπαρξης, σκέφτηκα!
Γεννιέσαι ακατάπαυστα μέχρι η ύπαρξή σου
 να προσκυνήσει την ανυπαρξία.

 Καθηλωμένος σε στάση ικεσίας
 ατένιζα στο πέλαγος τα σπασμένα κατάρτια του καραβιού
 να χτυπάνε αλύπητα στον αφρό των κυμάτων
 και τον ερμητικό αγέρα να παρασέρνει
τα σχισμένα του πανιά σ' ένα ταξίδι αναγέννησης,
 ακούσιας μεταμόρφωσης.

 Πανομοιότυπα συντρίμμια και η ύπαρξη της ζωής.
Υπαρκτή πληγή που ανασταίνει την τραυματισμένη προσωπικότητα
που την δεσμεύει και ανασύρει τα σπασμένα κατάρτια της αγάπης
και τα εκτοξεύει εκεί που τα συναισθηματικά ρήγματα επιζητούν,
 στην ίδια την αφάνεια,
την αναπόφευκτα απώλεια μιας άλλης αναγέννησης…

 Τι μεγαλείο η ζωή, μας χαρίστηκε η αγάπη και μεις
 ακόμη - σαν ελεύθεροι ταξιδευτές -
την περιμένουμε σ' ένα πέλαγος
επικυρωμένων ελπίδων…

Βραδινή μοναξιά.

 Βραδιάζει και η μοναξιά πλανάται στη γη.
 Σχέσεις ματώνουν και ρωτούν το γιατί,
λίγοι ειν' αυτοί που αντέχουν ακόμα.
Βρέχει και οι σταγόνες ποτίζουν το χώμα.

 Άνθρωποι στέκουν σε κάθε γωνιά
 σε δρόμους , πλατείες και σε μαγαζιά,
 έξω στη φύση ζουν μοναχοί
τρομάζουν και κλαίνε στη σιωπή.

 Τα λίγα τους όνειρα έχουν χαθεί,
 ψάχνουν για αγάπη, για φως, για ζωή,
 μα η ελπίδα πλανιέται στην προσμονή,
στα όνειρα στρέφουν την προσοχή.

 Άδειο τοπίο η πόλη ξυπνά,
κλείνουν τα στόματα δίχως μιλιά,
μέσα στο πλήθος έχουν όλοι χαθεί,
 την μοναξιά του ο καθένας ακολουθεί.

Το γλυκό μου κοριτσάκι

 Εξαρτημένος ψυχικά έσκυψα να χαϊδέψω
την ωραιότητα της ψυχής σου
 και η καρδιά μου – άγγελος της αγάπης – φτερούγησε
 στον διαφανή και αόρατο κόσμο της ύπαρξής σου!
 «Μπορείς να με ακούσεις;», σου ψιθύρισα
και σιωπούσα μαζί σου!
 Έκλαιγες…
 Στα πρώτα σκιρτήματα της ζωής σου
 αγάπησα τον απέραντο κόσμο που απλωνόταν μπροστά σου
και η ψυχή μου ζούσε την αναβλύζουσα αθωότητά σου!
Έλαμπες…
 Δραπέτης τ' ονείρου ταξίδεψα στο αύριο,
να δω ν' αλλάζει η μορφή σου, ν' ακούσω τη φωνή σου
και μετουσιώθηκα στο απαλό άγγιγμα της αγκαλιά σου!
 Δε νοσταλγώ το χτες,
 υπάρχεις στην κολακευτική ολοκλήρωση του τώρα
 και στο ασφυκτικό πλέγμα της απέραντης λατρείας μου…
 Σ' αγαπώ!

Λυπημένες χαρές

 Είναι κάποιες νύχτες ανερμήνευτες,
 θάβοντας μέσα τους καθετί σκοτεινό,
βαφτίζονται προάγγελοι,
αναδύονται και διαδέχονται χαρές
...«ημέρες γιορτινές»…
 Κι εσύ, αναγκαστικά μέτοχος
 σε μια χαρμολύπη που σου επιβάλουν να τη γευτείς.
 Όχι! Αιρετικός στα «θέλω μου», αρνούμαι…
 Θα ταξιδέψω στις δικές μου θάλασσες.
 Εκεί που η γαλήνια χαρά αγκαλιάζει την προοπτική
 και αναζωογονείται η αγάπη στην κένωση του χρόνου.
 Εκεί που η απρόσιτη πραγματικότητα δεν επιβάλλεται
 αλλά ως χαρά αναδύεται αβίαστα
 και σαν παράκληση φτάνει γονατιστή,
για να φωτίσει τα δικά σου «θέλω»,
 τις δικές σου χαρές…!
Χάνομαι σε θάλασσες βαθιές…
Στις δικές μου χαρές!
 Σ' ένα ταξίδι που μου ανήκει….

Υπήρξες μάνα

 Αφιερωμένο στις μάνες του κόσμου.
Στην μάνα μου, που είναι ο κόσμος!

 Αναρωτήθηκα,
γιατί στων νιάτων μου των χρόνων
 δεν σε φαντάστηκα ποτέ γυναίκα;
Όπως και τώρα, έτσι και στο χαμένο παρελθόν,
για μένα, πάντα υπήρξες μάνα!
 Χαράμισες τα χρόνια σου πίκρες να ανταμώνεις…
 και ήσουνα πάντα εκεί, εκεί…
 και σε θυμόμουνα,
όταν συχνά με σκέπαζαν πίκρες και στεναχώριες.
Μα ’συ, τον πόνο έκανες χαρά
 με την πολλή σου αγάπη!

 Ήσουν παρόν κι ας έλειπες,
για όλους, πάντα μια σκέψη είχες.
 Κι όμως, τα χρόνια μας κύλισαν,
 ντυθήκαμε την φθορά τους,
πάντα για σένα μένω παιδί
που θες να προστατεύσεις,
μα στην δική μου τη ματιά
πάντα υπάρχεις μάνα!

 Το νεαρόν πίσω μου στάθηκε,
 εκφύλισα τη νιότη
 σ’ ακολουθώ και θρέφομαι
απ’ τα διδάγματά σου.

Έχεις αξία ιερή, αξία Ιεράρχη!
 Έχεις για μήτρα την ψυχή,
για άμφια την αγάπη!
Δεν σου αρμόζουν λόγια ποιητικά, το τίποτα αγγίζουν.
 Πέρα απ’ τα λόγια τα φθηνά, που σε εγκωμιάζουν,
κρατώ μια αγάπη στην καρδιά, για μένα…
υπάρχεις μάνα!

Βυθισμένες αξίες

 Αγρυπνώ και προσεύχομαι.
 Τα δειλινά υψώνομαι
πάνω απ’ τις εξεγερμένες μου δυνάμεις.
 Στον ίσκιο τους βλέπω κάτι από μένα…
 Βυθισμένες αξίες οι εξουσίες!
 Βυθισμένη άβυσσος τα περασμένα!
 Που να με βρω, που να με ψάξω;
 Στους στίχους μου φωνάζω τα αφανέρωτα,
 μια συνεχής κραυγή οι λόγοι μου
 με φωτοστεφανώνουν!
 Βυθισμένος στο τίποτα
 στα μυστικά μου υπάρχω.
 Θα επιμείνω στην προσευχή μου
 ώσπου οι σκέψεις να σταματήσουν.
 Για μια αλήθεια κραυγάζω,
μα αυτή έξω απ’ Εσένα
 πουθενά δεν υπάρχει!

Απουσία

Κι αν σας ρωτήσουν

γιατί είμαι δακρυσμένος,

ομολογείστε άφοβα

και πέστε τους

πως αγάπησα κάτι απ’ τον κόσμο…

Κάτι…

που την απουσία του

σκεπάζουν μ’ αγάπη

χλωμές αναμνήσεις!