Υπήρξες μάνα

 Αφιερωμένο στις μάνες του κόσμου.
Στην μάνα μου, που είναι ο κόσμος!

 Αναρωτήθηκα,
γιατί στων νιάτων μου των χρόνων
 δεν σε φαντάστηκα ποτέ γυναίκα;
Όπως και τώρα, έτσι και στο χαμένο παρελθόν,
για μένα, πάντα υπήρξες μάνα!
 Χαράμισες τα χρόνια σου πίκρες να ανταμώνεις…
 και ήσουνα πάντα εκεί, εκεί…
 και σε θυμόμουνα,
όταν συχνά με σκέπαζαν πίκρες και στεναχώριες.
Μα ’συ, τον πόνο έκανες χαρά
 με την πολλή σου αγάπη!

 Ήσουν παρόν κι ας έλειπες,
για όλους, πάντα μια σκέψη είχες.
 Κι όμως, τα χρόνια μας κύλισαν,
 ντυθήκαμε την φθορά τους,
πάντα για σένα μένω παιδί
που θες να προστατεύσεις,
μα στην δική μου τη ματιά
πάντα υπάρχεις μάνα!

 Το νεαρόν πίσω μου στάθηκε,
 εκφύλισα τη νιότη
 σ’ ακολουθώ και θρέφομαι
απ’ τα διδάγματά σου.

Έχεις αξία ιερή, αξία Ιεράρχη!
 Έχεις για μήτρα την ψυχή,
για άμφια την αγάπη!
Δεν σου αρμόζουν λόγια ποιητικά, το τίποτα αγγίζουν.
 Πέρα απ’ τα λόγια τα φθηνά, που σε εγκωμιάζουν,
κρατώ μια αγάπη στην καρδιά, για μένα…
υπάρχεις μάνα!

Βυθισμένες αξίες

 Αγρυπνώ και προσεύχομαι.
 Τα δειλινά υψώνομαι
πάνω απ’ τις εξεγερμένες μου δυνάμεις.
 Στον ίσκιο τους βλέπω κάτι από μένα…
 Βυθισμένες αξίες οι εξουσίες!
 Βυθισμένη άβυσσος τα περασμένα!
 Που να με βρω, που να με ψάξω;
 Στους στίχους μου φωνάζω τα αφανέρωτα,
 μια συνεχής κραυγή οι λόγοι μου
 με φωτοστεφανώνουν!
 Βυθισμένος στο τίποτα
 στα μυστικά μου υπάρχω.
 Θα επιμείνω στην προσευχή μου
 ώσπου οι σκέψεις να σταματήσουν.
 Για μια αλήθεια κραυγάζω,
μα αυτή έξω απ’ Εσένα
 πουθενά δεν υπάρχει!

Απουσία

Κι αν σας ρωτήσουν

γιατί είμαι δακρυσμένος,

ομολογείστε άφοβα

και πέστε τους

πως αγάπησα κάτι απ’ τον κόσμο…

Κάτι…

που την απουσία του

σκεπάζουν μ’ αγάπη

χλωμές αναμνήσεις!

Ωρομέδια διαδρομή

Ακίνητος στην Ωρομέδια πορεία των λόγων μου
 και λίγο πριν τα λόγια μου τ’ αγγίξει ο άνεμος,
 έγδυσα την ψυχή μου!
 Νεκρωμένος του σκότους και με την ψυχή μου
 να περιλούζεται με Ωρομέδια λάμψη,
 σκύβω και φιλώ τον ήλιο των τεσσάρων ωρών .
Κάθε ώρα και μια προκαθορισμένη εποχή.
 Κάθε εποχή και μια αυτόφωτη λάμψη!
 Συνεπαρμένος και πλήρης ενθουσιασμού
πορεύομαι στη λάμψη των λόγων μου
 που υμνούν την ανθρωπότητα .

Ωρομέδια η πορεία μου, μα ταξιδεύω …
Ταξιδεύω σε μια συμβατική διαδρομή,
 ανυπόμονης και απύθμενης δίψας,
 πως κάποια στιγμή η ψυχή μου
 θα αγγίξει την ανθρωπότητα!
 Αφετηριακοί και θεμελιώδεις οι λόγοι μου,
 για μια αναγκαιότητα αναρωτιέμαι:
 Τι είναι το είναι και τι το υπάρχων;
 Υπαρκτική απαίτηση επιβίωσης,
 μυστική συνάντηση της γυμνωμένης μου ψυχής
 στον έρωτα της Ωρομέδιας διαδρομής!

Πάλλευκο

Τι παράλογη επιμονή
 αυτοί οι κάτασπροι κρίνοι
 με το πάλλευκο φως τους
 να μου κρατούν συντροφιά
αυτή τη νύχτα!
 Στον άφωνο κόσμο του λευκού
 ανθεκτικά κοιτάζω τη λάμψη,
 ευαίσθητη αναπνοή
 και η μεταμόρφωση ορατή,
 καταλαγιάζω στη ζωή!
 Το βράδυ περνά, αλλάζω,
σπαταλώ την αγάπη μου
 στο πάλλευκο φως χαρίζω,
ό,τι αγάπη μου ’μεινε,
το χρόνο να νικήσει!
 Θελκτικά το βλέμμα μου
σταμάτησε στους κρίνους.
 Ακόμη κι αυτή τη νύχτα
θα ξαγρυπνήσω στο πλευρό τους.
 Κι αν ακουμπήσω το λευκό,
θα φτερουγίσω μες τον δικό σου
 πάλλευκο ουρανό!

Ονειρικό ταξίδι παράξενων ποιητών…

 Απόψε σκυθρωπός βημάτιζα, με σκέψη βυθισμένη,
σ’ ένα ταξίδι που ποτέ δεν έκανα.
Η ανάμνηση της απουσίας του, οδηγεί τα βήματά μου
στις σκουριασμένες ράγες ενός συρμού - στο χρόνο ξεχασμένο.
Είναι η στιγμή μου, σκέφτηκα, το όνειρο να ζήσω!
 Ελπίδα!
Το ξεχασμένο τρένο με προσκαλούσε σ’ ένα ταξίδι,
με μόνη συντροφιά τον ήχο και τις αμείλικτες εικόνες
 των τοπίων που θα προσπερνούσε, καθώς θα κυλούσε.
Υπόσχεση!
Μοναχικός επιβάτης με την καρδιά γεμάτη, ξεκίνησα.
Πρώτος σταθμός και παραμένω μόνος.
 Το μυστικό μου σκέφτηκα πως θα κρατήσω,
μέσα στον κόσμο υπάρχει ο δικός μου κόσμος,
 διαφορετικός, ταξιδευτής μιας άλλης εποχής.
Ονειρικός!
 Μα στον επόμενο σταθμό, μια άλλη ψυχή,
ποιήτρια ονειρική, είναι εδώ, είναι εκεί…
 Με βουτηγμένη ψυχή σε πηγάδια ποιητικά
και με απογυμνωμένη την ελπίδα ψάχνει κι αυτή τη φυγή!
 Επιβίβαση!
Συνταξιδιώτες μοναδικοί!
Θερμή πληγή η ηχώ της σιωπής κινεί την εμμονή μας,
δίχως κύμα και τα χιλιόμετρα μας ξεμακραίνουν.
 Σιωπή!
 Απέναντί μου, σιωπηλά και αόρατα,
χαϊδεύει το χαστούκι του έρωτά της, η «αγαπημένη μου»,
 κι εγώ, έκανα τη ματιά μου φωλιά για να μεγαλώσει η ψυχή της!
 Οι μεγάλοι έρωτες θέλουν μεγάλες ψυχές!
 Νοσταλγικό ταξίδι!
Προγονικά τα χρώματα γίναν πυξίδα
 που μας κατευθύνουν εκεί, μακριά απ’ τη βουή της πόλης
που ενσαρκώνονται τα όνειρα!
 Το τρένο σφύριξε… Κάπου στη Χαλκίδα.
Αποβίβαση!
 Χαθήκαμε εκεί που το άσπρο θανατώνεται!
 Εκεί που τα όνειρα τελειώνουν...
κι αρχίζουν τα ταξίδια!

Θα ταξιδέψω ανατολικά

Αγκάθια στο κορμί μου
οι παγωμένες νύχτες του βορά.
Κρατά δεμένα τα φτερά μου
 τ’ αγκάλιασμα τ’ ανέμου
 κι η ψυχή μου ρυτιδιασμένη
 μήτε χαίρεται μήτε λυπάται
στα αναστενάγματα του κόσμου.

 Ανέγγιχτος της αγάπης
 θα ταξιδέψω ανατολικά,
 εκεί που η ψυχή μου νοσταλγικά
 ζητά να καταλύσει την αγάπη
απ’ το φλεγόμενο Δισκοπότηρο
 των εξόριστων αστεριών!

 Θα ταξιδέψω ανατολικά.
 Όσο πιο ανατολικά
 τόσο πιο ζεστή νοιώθεις
 την αγάπη των ανθρώπων.
Στο βάθος της ανατολής
οι άνθρωποι γεννούν την αγάπη!

Νοιώθω μια παντοδυναμία
στο βάθος της καρδιάς μου,
σαν αντικρίζω τον ουρανό της ανατολής.
 Σπαράσσει στα στήθη μου
η αγάπη της ανατολής
και το ταξίδι μου δε θα ’χει γυρισμό!